ترکیه بر سر دو راهی چاپ پست الكترونيكي
ترجمه: علی قره جه لو   
چهارشنبه, 29 آبان 1387

 

شماره 1204 ـ پنجشنبه 20 نوامبر  2008

 

محمد بدری گول تکین (1)

 

وقتی جوامع بر سر دو راهی قرار می گیرند، به این معنی است که نیروهای میانی امکان زنده ماندن خود را از دست می دهند. در وضعیت دو راهی، دو برنامه بدیل (آلترناتیو) در برابر هم قرار می گیرند. نیروهای میانی به تدریج مجبور می شوند یکی از دو راه را انتخاب کنند، درغیر این صورت از صحنه خارج می شوند.  ترکیه برسر یک دو راهی قرار گرفته است.

 

 برنامه اول:

 مطابق برنامه "نظم نوین جهانی" امپریالیسم، ترکیه باید تبدیل به جوامع کوچک قومی، طریقت های مذهبی، جماعات، و جمهوری جوامع محلی گردد.  هدف نهائی تبدیل ترکیه به دیکتاتوری مافیا- گلادیو- طریقت هاست.  آمریکا این برنامه را در عراق، افغانستان و کوسووا تحقق بخشید.  در کشورهائی که انقلابات مخملی به صحنه آمدند، هدف تحقق برنامه فوق به شیوه ای متفاوت بود. (2)

 

برنامه دوم:

بازگشت ترکیه به مسیر اصول انقلابی آتاتورک است.  صف بندی ها در ترکیه در اشکال مختلف باز می گردد به دفاع از یکی از دو برنامه فوق.  با ه ر تحولی این صف بندی اساسی مکررا خود را نشان می دهد. (3)

 

صف آمریکا:

در تحقیقات "ارگنه کون"  هم این صف بندی دیده می شود.  در ترکیه آن نیروهائی که می گویند "تحقیقات" را تا به آخر باید ادامه داد عبارتند از:  (4)

 

1- فتح الله چیلار(طرفداران فتح الله گولن): سخن زیاد در این باره لزومی ندارد. عملیات (اپراسیون) ارگنه کون علیه نیروهای ملی مخالف آمریکا توسط عناصری که در درون نیروهای امنیتی لانه کرده اند و مستقیما به  فتح الله گولن و آمریکا وابسته اند  پیش برده می شود.  رسانه هایی که در دست این گروه هستند در خدمت این عملیات قرار داشته و رسانه های ارگنه کون محسوب می شوند. (5)

 

2- حکومت آ- ک- پ (حزب عدالت و توسعه – حزب حاکم): این حکومت توسط آمریکا مامور اجرای طرح ارگنه کون است، زیرا توسط آمریکا به قدرت نشانده شده است.  این حزب از همان آغاز داخل ماجراست و امکانات حکومت و ارگان های تبلیغاتی آن را در این راه به خدمت گرفته است.

 

3-  بخش قانونی پ- ک – ک  در مجلس ملی ( د- ت – پ ): در مورد رفتن تا به آخر در توطئه ارگنه کون مرتبا حکومت را تشویق و از آن پشتیبانی می کند.  هدف عمیق کردن برخوردهای داخلی، خسته و فرسوده کردن ارتش و ایجاد شرایط مناسب برای خود است.  (*)

 

4- مرتدان نئو لیبرال که خود را به غرب فروخته اند.  در میان روشنفکران ترکیه این نیرو به نیروی قابل توجهی تبدیل شده است.  آنها با طریقت های مذهبی و محافل مافیا روابط درهم پیچیده ای دارند و نقش شوالیه های ایدئولوژیک تیپ جدید بورژوازی وابسته و نورسیده را بازی می کنند.  روزنامه های "طرف"، "زمان" ... و ستون های روزنامه های وابسته به حکومت و کانال های تلویزیونی آن دربست در اختیار آن هاست.

امروز هیچ تحولی با صف بندی های داخلی یک کشور قابل درک نیست، بویژه مسئله ارگنه کون از جهت پیامدهای مهم آن بدون ارتباطات خارجی و مداخلات امپریالیستی قابل درک نیست.  توطئه ارگنه کون از طرف محافل امپریالیستی برنامه ریزی شده و هدایت می شود.  آمریکا از همان ابتدای عملیات ارگنه کون از طریق  "م- آبرامویتز" و "ح- بارکی" اعلام کرده است که تا آخر در کنار آ- ک - پ خواهد بود.  (6)

بخشی از هیئت حاکمه آمریکا به هر قیمتی و با دست زدن به هرشیوه ای مصمم هستند که در ترکیه مداخله کنند.  اروپا به همراه آمریکا از روز اول ترکیه را تهدید می کند:  "تا به آخر بروید"، " به ماهیهای بزرگ برسید"، این ها جملاتی هستند که توسط مقامات اروپائی که مسئول روابط با ترکیه هستند به زبان آورده می شوند.

وظیفه "مایکل رابین" نیز علی رغم موضع مخالفت با  آ- ک- پ حفظ روابط با تمام طرف هائی است که احتمال دارد بعد از آ- ک – پ دارای قدرت شوند.

 

صف ترکیه:

 

1-  حزب کارگر ترکیه:  مصمم ترین نیروی مقاومت علیه امپریالیسم آمریکا و همدستان آن در ترکیه است.  این حزب دارای برنامه ای مدون برای رهائی از این بحران است.

 

2-  ارتش ترکیه:  مهم ترین مانع در مقابل آمریکا و همدستان داخلی آن در ترکیه است.  بدون برطرف کردن مانع ارتش، پروژه خاورمیانه بزرگ آمریکا در ترکیه نمی تواند به هدف خود برسد.

 

3-  بخشی از سرمایه ترکیه که خارج از کنترل آ- ک – پ و فتح الله گولن است.

 

4-  رسانه هائی که خارج از کنترل حکومت و فتح الله گولن هستند.

 

5-  حزب جمهوری خواه خلق (ج- ح - پ)، رسانه های متعلق به "آیدین دوغان"، و محافلی که در چارچوب "جنبش حاکمیت ملی" فعالیت می کنند، آن ها  زیر فشار و تهدیدند ، اگر تسلیم نشوند دامنه عملیات ارگنه کون به آن ها نیز خواهد رسید.  (7)

 

نیروهای میانه:

پس احزابی مانند حزب دموکرات (د – پ)، حزب مام وطن (آناپ) و حزب حرکت ملی (م- ح – پ) در کجا قرار گرفته اند؟  تا همین اواخر آن ها احزاب حاکم بودند، ولی اکنون سخنی از آن ها در میان نیست.  آن ها دچار سرنوشت احزابی شده اند که در شرایط دو راهی قرار گرفته اند، آن ها در حال ناپدید شدن هستند.