در واقع در زیر ظاهر بی اعتنائی به ستیزه جویی نسل اول و دوم  شاهد نگرشی هستیم که از جنسیت گرایی  و از هر گونه انسان گونه انگاری کناره می گیرد. این روند را می توان تحت عنوان ِدرونی کردن ِجداسازی ِبنیادین ِقرارداد ِاجتماعی ـ نمادین یا نفوذ ِحاشیه های این جداسازی، درون ِهر گونه هویت ِذهنی، جنسی، ایدئولوژیک و غیره خلاصه کرد.  یعنی اقدام به پروردن ِیک قربانی به منزله سپر بلا در مقام یک زن بنیانگذار جامعه یا دگر جامعه جای خود را به تحلیل ظرفیت های قربانی/قربانی گر می دهد. ظرفیت هایی که هویت هر فرد و هر جنسیتی را تعریف می کند.

حال چه چیزی به غیر از مذهب قادر است از این پیامد حمایت کند. به نظر من نقش آن چه را معمولا رویه های زیبائی شناختی می نامند افزایش داد تا بدین ترتیب این روش ها نه تنها با یک نواختی اطلاعات و وسایل ارتباط جمعی مدرن همپائی کنند، بلکه پوشش معما را از هویت پیمان نمادین بزدایند و متعاقبا همراه با یگانگی هر فرد و با چندگانگی انطباق های احتمالی هر فرد (از انطباق های فرد با اتم ها تا با خانواده و ستارگان) و بر اساس تنوع توانایی های خاص نمادین او، نسبت هستی نمادین و هستی زیست شناختی اش را آشکار سازد. و برای تاکید بر مسئولیتی که در برابرش قرار می گیریم، از سیلان آن علیه تهدیدهای ناگزیر مرگ به هنگام شکل گیری بیرون و درون، خود و دیگری، یک گروه و گروهی دیگر بهره بجوئیم. در این سطح از درونی کردن و خطرهای فردی و اجتماعی اش، آنچه من "رویه های زیباشناختی" خوانده ام پاسخی است مدرن به پرسش اخلاق. چطور می شود به درک اخلاقی رسید که با آگاهی از نظام قربانی خواهش، بخشی از بار مسئولیت را بر دوش هر پیرو خود می گذارد و بدین گونه گناه کار می شماردشان و امکان تولیدهای گوناگون و زندگی ای را به آنان می دهد که نه تنها از مبارزات بل از تمایزها شکل گرفته است؟

پس پرسش اسپینوزا دوباره مطرح می شود که آیا زنان موضوع علم اخلاق هستند؟ اگر  موضوع  آن علم اخلاقی کلاسیکی (که فراز و نشیب های نسل های فمنیست را خطرناک می داند) نباشند آیا زنان در انهدام عصرما  (از جنگ گرفته تا مواد مخدر و تلقیح  مصنوعی) نقشی ندارند و آیا این، نیاز به علم اخلاق نوینی را مطرح نمی کند؟ پاسخ به سئوال اسپینوزا مثبت خواهد بود اگر فمینیسم چون لحظه ای از اندیشه هویت انسانگونه باشد؛ هویتی که سدی در برابر حرکت عقلانی و علمی گونه های  ماست.

*از کتاب سرگشتگی نشانه ها