شهروند 1266 – پنجشنبه 28 ژانویه 2010

چقدر می خواهم آه بکشم

سینه یی صاف کنم

و از جامی که پیش روم است

                         جرعه یی مزه مزه کنم

گلوم را، اما، بغضِ غریبی گرفته است!

آه... که آهم، هم، آه نیست دیگر

و آه... که دریای آبی نشان نمی دهد خود را

چقدر خاطره ها خسته اند،

نمی موجم.

برف می بارد

و من سردم است

رنگ چشمانم نیز

                 دارد سفید می شود

و آه... چقدر می خواهم بگویم: "آغوش"

من هیچ گناه نداشتم

که سرما چنین برسد تا زیر سینه ام

و همین حالاست که قلبم فراموش کار شود

و آه...

و سنگ،

و سردی ی سنگ،

و تیزی ی سنگ،

و سنگی ی سنگ

همین حالاست که بخورد بر سر و روم.

همین دیروز بود انگار

که گفتم: "نمی روم تا دریا خودش بیاید و پاهایم را بلیسد و بیاندازدم،

                                                              مازه هام را بمالد

                                                                و خوابم کند"

آه...، این شن ها، این همه خرده شیشه

                                                             از کجا آمده اند؟

من نشسته ام این جا،

بال هام پر ریخته اند،

و می ترسم از همهمه یی که بوی ریش خند می دهد

و می خواهم آه بکشم.

و چقدر...

این بغض...

این گرگ های گرسنه که در سرما شیر شده اند

این بغضِ بد ذات...

و این فکر لعنتی که مدام در این کرانه ی سرما

چکش می زند به شقیقه ام که:

چرا دست فرو نمی کنی ته حلق ات و این آه را نمی کشی بیرون؟

مریلند- 9 ژانویه 2008